Σάββατο, Οκτωβρίου 14, 2017

Δημήτρης Γ. Κανελλόπουλος Μ’ ἔχουν σημαδέψει κλασσικὰ ἔργα

Δημήτρης Γ. Κανελλόπουλος
Μ’ ἔχουν σημαδέψει κλασσικὰ ἔργα

Τὰ χρόνια ποὺ ἄρχισα νὰ νιώθω τὸν κόσμο ἦταν δύσκολα χρόνια. Τὸ βιβλίο, στὶς φτωχογειτονιὲς ποὺ κατοικοῦσα, δὲν ἦταν εἶδος πρώτης ἀνάγκης. Ὅπως πολλὰ παιδιὰ τῆς γενιᾶς μου, ἀνακάλυψα κι ἐγὼ τὰ Κλασσικὰ Εἰκονογραφημένα, κι ἔτσι μπῆκα στὸν μαγικὸ κόσμο τῆς Λογοτεχνίας. Ἄρχισα νὰ κυνηγῶ τὰ «Κλασσικὰ» μὲ μανία καί, ἀνταγωνιζόμενος τοὺς παιδικούς μου φίλους, προσπαθοῦσα νὰ μεγαλώσω τὴν συλλογή μου. Τὰ ἀγοράζαμε συνήθως μεταχειρισμένα ἀπὸ ἕναν παλαιοβιβλιοπώλη. Ὅταν «κονομάγαμε» κανένα δίφραγκο, τρέχαμε στὸν «Γέρο», ὅπως ἀποκαλούσαμε τὸν παλαιοβιβλιοπώλη, καὶ ἀναζητούσαμε τεύχη τὰ ὁποῖα μᾶς ἔλειπαν. Μιὰ μαγεία: Οἱ Ἄθλιοι, Ὄλιβερ Τουίστ, Δαυὶδ Κόπερφιλδ, Χωρὶς Οἰκογένεια, Ἀνεμοδαρμένα Ὕψη, Παναγία τῶν Παρισίων, Ἡ μυστηριώδης νῆσος, Οἱ Τρεῖς Σωματοφύλακες, Χάλκμπερι Φὶνν καὶ Τὸμ Σώγιερ, τὰ Ἄγουρα χρόνια… Κάναμε κι ἀνταλλαγές. Κι ἀκόμη, τὰ παίζαμε στὶς ἀμάδες ἢ στὸ «πάρτα ὅλα»...  «Τὰ Κλασσικὰ Εἰκονογραφημένα» ἦταν τὸ πρῶτο ἀναγνωστικὸ ἐρέθισμα ποὺ μεταβλήθηκε ἀργότερα σὲ ἐξάρτηση…
Στὴν Ἐ΄ Δημοτικοῦ ἦλθα σὲ ἐπαφὴ μὲ τὴ μικρή, ἀλλὰ σχετικὰ καλὰ ὀργανωμένη, βιβλιοθήκη μιᾶς μακρινῆς «θείας». Κάθε ἀπόγευμα, μετὰ τὰ διαβάσματα γιὰ τὸ Σχολεῖο, μποροῦσα νὰ πηγαίνω ἐκεῖ καὶ νὰ διαβάζω γιὰ δυὸ ὧρες. Ἔτσι πιασα στὰ χέρια μου γιὰ πρώτη φορὰ τὰ μυθιστορήματα τῶν Ντοστογιέφσκι, Τολστόϊ, Τσέχοφ, Οὐγκώ, Βέρν, Ντίκενς καθὼς κι ἐκεῖνα τῶν Παπαδιαμάντη, Καρκαβίτσα, Βιζυηνοῦ, Θεοτόκη…

Πέμπτη, Αυγούστου 24, 2017

Δημήτρης Κανελλόπουλος O ΠΑΝΑIΤ IΣΤΡΑΤΙ ΚΑI ΤO ΜΑΚΡY ΧΕΡΙ ΤHΣ KGB

Δημήτρης Κανελλόπουλος
Ὁ Παναῒτ Ἰστράτι καὶ τὸ μακρὺ χέρι τῆς KGB

Εἶναι ἄνοιξη τοῦ 2008 καὶ βρίσκομαι στὸ Βουκουρέστι κυνηγώντας κάποιες χίμαιρες. Διευθυντὴς λέει σ’ ἕνα Ἵδρυμα Ἑλληνικό. Ἀλλοῦ θὰ μιλήσουμε γιαὐτό.
Εἶναι ἄνοιξη. Τὸ θερμόμετρο ἀνεβαίνει στὴ διάρκεια τῆς μέρας, ὁ ἄνεμος πέφτει καὶ ὁ ἱδρώτας κολλάει πάνω στὸ δέρμα. Καὶ ἡ συγκεκριμένη μέρα ἦταν ἰδιαιτέρως κουραστική. Κατὰ τὶς 5 τὸ ἀπόγευμα, βγῆκα στὴν ὁδὸ Pache Protopopescu, καὶ πρὶν γυρίσω στὸ σπίτι παληοῦ μου συμφοιτητῆ ποὺ μὲ φιλοξενοῦσε –ἐπὶ τῆς ὁδοῦ Kogălniceanu– ψώνισα κάποια μικροπράγματα καὶ τσιγάρα, στὴν μικρὴ bacanie, ἕνα εἶδος βαλκανικοῦ mini market, ποὺ λειτουργοῦσε εἰκοσιτέσσερις ὧρες τὸ εἰκοσιτετράωρο, καὶ ἡ ὁποία βρισκόταν ἀπέναντι ἀπὸ τὸ Vechiul Obor. Ὁ μπακάλης τὰ τύλιξε σὲ μιὰ παληὰ ἐφημερίδα, τὰ ἔβαλε μετά σὲ μιὰ νάϋλον σακκούλα καὶ μοῦ τὰ παρέδωσε ἀφοῦ εἰσέπραξε τὸ ἀντίτιμό τους. Ἐγώ, πῆρα τὸ τρόλλεϊ τοῦ γυρισμοῦ.
Ἡ κούραση κι ὁ ἱδρώτας μοῦ βάραιναν τὰ πόδια. Παρ’ ὅλα αὐτά, κατέβηκα στὸ κέντρο, στὸ Πανεπιστήμιο, καὶ μπῆκα στὴ Βιβλιοπωλεῖο Eminescu γιὰ νὰ ἀγοράσω ἐφημερίδες καὶ περιοδικά. Μ’ ἔπιασε ἡ ψυχή μου. Τὸ παληό, μεγάλο βιβλιοπωλεῖο, δὲν ὑπῆρχε πιά. Εἶχε τεμαχιστεῖ σὲ πολλὰ μικρομάγαζα καὶ τὸ ὑπόλοιπο, σ’ ἕνα στενάχωρο ρυπαρὸ χαρτοπωλεῖο, τὸ ὁποῖο πουλοῦσε κυρίως φτηνά, κινέζικα προϊόντα. Βγῆκα ἔξω καὶ πῆρα πεζὸς τὴν κατηφόρα γιὰ τὸ σπίτι τοῦ φίλου μου.
Τὸ διαμέρισμα βρισκόταν ἐπὶ τῆς Bulevardul Mihail Kogălniceanu 49, σὲ μιὰ παληὰ πολυκατοικία ἀκριβῶς ἀπέναντι ἀπὸ τὴν εἴσοδο τῆς Νομικῆς Σχολῆς. Στὸ πίσω μέρος, παράλληλη ὁδὸς πρὸς τὴν Cogalniceanu, βρίσκεται ἡ Splajiul Independenţei, ποὺ ἡ ἄνοδος καὶ ἡ κάθοδός της βρίσκονται στὶς ὄχθες τοῦ περίφημου καναλιοῦ, τὸ ὁποῖο ἐμεῖς, στὴ διάρκεια τῶν φοιτητικῶν μας χρόνων, πιστεύαμε πὼς εἶναι ποτάμι καὶ τὸ λέγαμε “τὸ Ποτάμι”. Στὸ βάθος τὸ Παλάτι τοῦ Λαοῦ καὶ λίγο ἀριστερότερα, μόλις ποὺ φαινόταν ἡ μολυβένια, στρογγυλὴ σκεπὴ τοῦ Πατριαρχεῖου Ρουμανίας —σκεπὴ ποὺ παληά, κυριαρχοῦσε πάνω ἀπὸ τὰ μικρὰ διώροφα σπιτάκια τῶν ἀνατολικῶν συνοικιῶν, πρὶν ἀναλάβουν ἔργο οἱ μπουλντόζες τοῦ Τσαουσέσκου, τὴν δεκαετία τοῦ ’80.

Τρίτη, Νοεμβρίου 15, 2016

Χρήστος Ντάντος, Επί ανέμων, ασπαλάθων κι απήγανων, Εκδόσεις Οροπέδιο

Ο Ηλείος (από τα Λεχαινά)                       Ποιητής Χρήστος Ντάντος,                           στην Βραχεία Λίστα του ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, για το Κρατικό Βραβείο Ποίησης, με το ποιητικό του έργο: Επί ανέμων, ασπαλάθων κι απήγανων, Εκδόσεις Οροπέδιο, 2014....

Οι υποψήφιοι για τα Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας 2015

Οι υποψήφιοι για τα Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας 2015
Το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού ανακοινώνει τους βραχείς καταλόγους για τα Κρατικά Λογοτεχνικά Βραβεία, Μυθιστορήματος, Διηγήματος - Νουβέλας Ποίησης, Δοκιμίου-Κριτικής, Χρονικού-Μαρτυρίας. Πρωτοεμφανιζόμενου Συγγραφέα, στους οποίους κατέληξε η Επιτροπή Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας.


ΚΡΑΤΙΚΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ (2015)
ΒΡΑΧΕΙΣ ΚΑΤΑΛΟΓΟΙ (ΕΚΔΟΣΕΙΣ 2014)


ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ

l Ανέστιος – Ημερολόγια, Αλεξάνδρα Δεληγιώργη, Εκδόσεις Άγρα
l Τελευταία έξοδος. Στυμφαλία, Μιχάλης Μοδινός , Βιβλιοπωλείον της Εστίας
l Ο άσος στο μανίκι, Γιάννης Πλιάγκος, Εκδόσεις Κέδρος
l Ο κηπουρός κι ο καιροσκόπος, Δημήτρης Φύσσας, Βιβλιοπωλείον της Εστίας
l Νίκη, Χρήστος Χωμενίδης, Εκδόσεις Πατάκη

ΔΙΗΓΗΜΑ-ΝΟΥΒΕΛΑ

l Η εξαίσια γυναίκα και τα ψάρια, Ανδρέας Μήτσου, Εκδόσεις Καστανιώτη
l Το καλό θα ’ρθει από τη θάλασσα, Χρήστος Οικονόμου , Εκδόσεις Πόλις
l Γκιακ, Δημοσθένης Παπαμάρκος, Εκδόσεις Αντίποδες
l Ο δάσκαλος αγαπούσε το βωβό σινεμά , Λάκης Παπαστάθης, Εκδόσεις Πόλις
l Νοέμβριος, Γιώργος Σκαμπαρδώνης, Εκδόσεις Πατάκη

ΠΟΙΗΣΗ

l «Terrarium, Το πείραμα του Ward», Γαλάνη Ελένη, Εκδόσεις Μελάνι
l Η σπηλιά με τα βεγγαλικά, Δαράκη Ζέφη, Εκδόσεις Νεφέλη
l Μνήμη σχεδόν πλήρης, Κακάρογλου Λεωνίδας, Βιβλιοπωλείον της Εστία
l Επί ανέμων, ασπαλάθων κι απήγανων, Ντάντος Χρήστος, Εκδόσεις Οροπέδιο
l Κρύβε λόγια, Παπαγεωργίου Χρίστος, Εκδόσεις Κίχλη

ΔΟΚΙΜΙΟ-ΚΡΙΤΙΚΗ

l Μετά θάρρους ανησυχίαν εμπνέοντος. Η κριτική πρόσληψη του Γ.Μ. Βιζυηνού (1873-1896), Λάμπρος Βαρελάς, Εκδόσεις University Studio Press
l Ανιχνεύοντας την “αόρατη γραφή”. Γυναίκες και γραφή στα χρόνια του ελληνικού διαφωτισμού – ρομαντισμού, Σοφία Ντενίση, Εκδόσεις Νεφέλη
l “Σαν κ’ εμένα καμωμένοι”, Ο ομοφυλόφιλος Καβάφης και η ποιητική της σεξουαλικότητας, Δημήτρης Παπανικολάου, Εκδόσεις Πατάκη
l Καλή και ανάποδη. Ο πολιτισμός του πλεκτού, Κατερίνα Σχινά, Εκδόσεις Κίχλη
l Κουλτούρα και λογοτεχνία . Πολιτισμικές διαθλάσεις και χρονότοποι ιδεών, Δημήτρης Τζιόβας, Εκδόσεις Πόλις

ΧΡΟΝΙΚΟ-ΜΑΡΤΥΡΙΑ

l Τα παιδιά του Οικοτροφείου, Θεόδωρος Κώτσιος, Βιβλιοπωλείον της Εστίας
l Ο κόσμος κατ’ εμέ. Ο βίος και τα πάθη μου, Ροβήρος Μανθούλης, Εκδόσεις Γαβριηλίδη
l Δημοσιογράφος ή ρεπόρτερ. Η αφήγηση στις ελληνικές εφημερίδες, 19ος -20ος αιώνας, Νίκος Μπακουνάκης, Εκδόσεις Πόλις
l Αυτοί που επέζησαν. Αντίσταση, εκτόπιση, επιστροφή. Θεσσαλονικείς Εβραίοι στη δεκαετία του 1940, Ρίκα Μπενβενίστε, Εκδόσεις Πόλις
l Ο φερετζές και το πηλήκιο, Παύλος Τσίμας, Εκδόσεις Μεταίχμιο

ΠΡΩΤΟΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΟΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

l Κατερίνα Ζησάκη, Ιστορίες απ΄το Ονειροσφαγείο, Εκδόσεις Μανδραγόρας
l Χρίστος Κυθρεώτης, Μια Χαρά, Εκδόσεις Πατάκη
l Παναγιώτης Λογγινίδης, Αναίτια εποχή, Εκδόσεις Κέδρος
l Ειρήνη Μαργαρίτη, Φλαμίνγκο, Εκδόσεις Μελάνι
l Μαρία Φίλη, Το πιο Παράξενο Απόκτημα των Εντόμων, Εκδόσεις Μελάνι


Υπενθυμίζεται ότι η σύνθεση της αρμόδιας επιτροπής έχει ως εξής:

Επιτροπή Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας

1. Αλέξης Ζήρας, Συγγραφέας, Πρόεδρος
2. Γιώργος Ανδρειωμένος, Καθηγητής του Τμήματος Φιλολογίας της Σχολής Ανθρωπιστικών Επιστημών και Πολιτισμικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, Αντιπρόεδρος
3. Δημήτρης Καργιώτης, Αναπληρωτής Καθηγητής του Τμήματος Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων
4. Έλλη Λεμονίδου, Επίκουρη Καθηγήτρια του Τμήματος Διαχείρισης Πολιτισμικού Περιβάλλοντος και Νέων Τεχνολογιών, του Πανεπιστημίου Πατρών
5. Μαρία Σκιαδαρέση, Συγγραφέας
6. Λίλυ Εξαρχοπούλου, Συγγραφέας
7. Λίνα Πανταλέων, Κριτικός Λογοτεχνίας
8. Νένα Κοκκινάκη, Κριτικός Λογοτεχνίας
9. Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος, Κριτικός Λογοτεχνίας

Κυριακή, Οκτωβρίου 23, 2016

Δημήτρης Κανελλόπουλος: Φύλακες Συνόρων


Δημήτρης Κανελλόπουλος

Φύλακες Συνόρων

Το ταξίδι Κλουζ-Βουδαπέστη ήταν κουραστικό. Κυρίως γιατί το λεωφορείο, ένα IKARUS, σαν αυτά που κυκλοφορούσαν από τις αστικές συγκοινωνίες στην Αθήνα, δεν είχε καλά αμορτισέρ κι αγκομαχούσε ν’ ανέβει τις ανηφόρες στο Μπιχόρ κι αργότερα, μπαίνοντας στην ουγγρική πούστα1, πήγαινε χορεύοντας. Άσε δε την καθυστέρηση στα σύνορα, όπου οι ρουμάνοι αξιωματικοί ήθελαν να μας κατεβάσουν, εφαρμόζοντας έναν καινούργιο νόμο που απαγόρευε στους ξένους φοιτητές να ταξιδεύουν πάνω από δυο φορές το εξάμηνο εκτός Ρουμανίας. Κι εμείς είχαμε κατέβει στην Ελλάδα τον Οκτώβρη στις εκλογές, αλλά και τον Δεκέμβρη για τα Χριστούγεννα. Και θεωρητικώς, δεν μπορούσαμε να ξαναταξιδέψουμε. Έγινε σκληρή διαπραγμάτευση για να μπορέσουμε να βγούμε από την χώρα. Μας γλύτωσε το γεγονός ότι ήμασταν κάτοικοι χώρας μέλους της ΕΟΚ αλλά και τα δύο πακέτα τσιγάρα μάρκας ΚΕΝΤ που είχα την προνοητικότητα να αγοράσω από το Shop2 στο Cluj

Κυριακή, Σεπτεμβρίου 18, 2016

Ἠ.Χ. Παπαδημητρακόπουλος: Ἀμπὰς Κιαροστάμι

Ἀμπὰς Κιαροστάμι

Πέθανε στις ἀρχὲς Ἰουλίου ὁ ἰρανὸς σκηνοθέτης Ἀμπὰς Κιαροστάμι. Μὲ τὸ θάνατό του ὁ ἰρανικός, ἀλλὰ καὶ ὁ παγκόσμιος κινηματογράφος ἔχασαν ἔναν ἀκόμη ποιητὴ τῆς εἰκόνας καὶ τοῦ ἤχου. Ὁ Κιαροστάμι ὑπῆρξε μία ἀπὸ τὶς πιὸ εὐφρόσυνες ἀποκαλύψεις τῆς δεκαετίας τοῦ ’80. Ἐπίμονος μινιμαλιστής, μὲ εἰκόνες μνημειώδους ἀθωότητος καὶ ρεαλισμοῦ, δὲν δίστασε νὰ χρησιμοποιήσει τὸ πιὸ τραχὺ καὶ σκληρὸ ἠχητικὸ ὑλικὸ (τοὺς θορύβους ξεχαρβαλωμένων ὀχημάτων, τῶν κομπρεσέρ, τῶν γιγάντιων σπαστήρων, τῆς τερατώδους μπετονιέρας) προκειμένου νὰ καταγράψει τὴν ἐρήμωση τοῦ τόπου καὶ τὴν ἐρημία τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς.
Θὰ τὸν θυμόμαστε ὅπως τὴν φιγούρα στην τελευταία σκηνὴ τοῦ ἀριστουργήματός του (1994) “Μέσα ἀπὸ τοὺς Ἐλαιῶνες”: στὰ μακρινά, ἀργά, σχεδὸν μακρόσυρτα, ἐπαναλαμβανόμενα καὶ τόσο χαρακτηριστικὰ πλάνα του, ὁ ἥρωας χάνεται καὶ κάθε τόσο ἀναφαίνεται, γιὰ νὰ χαθεῖ καὶ νὰ ξαναφανεῖ ὥσπου νὰ χαθεῖ, πιά, ὁριστικά, ἐνῶ τὸν συνοδεύει βῆμα-βῆμα ὄχι ὡς ἁπλὴ ὑπόκρουση, ἀλλὰ σὰν νὰ γράφτηκε ἐπίτηδες γι’ αὐτὸν ἡ ὑποβλητικὴ μουσικὴ τοῦ Τέλεμανν — ἀναδρομικὴ ἀνάθεση τοῦ σκηνοθέτη στὸν συνθέτη, διακόσια τόσα χρόνια πρίν…

Ἠ.Χ. Παπαδημητρακόπουλος
Ὀροπέδιο, ΤΕΥΧΟΣ 17ο, Σεπτέμβριος 2016
Ἡ Μεγάλη ὀθόνη

Σάββατο, Σεπτεμβρίου 17, 2016

H.P. Lovecraft Οἱ γάτες τoῦ Οὔλθαρ


H.P. Lovecraft
Οἱ γάτες τoῦ Οὔλθαρ
Mετάφραση ἀπὸ τὴν ἀγγλική: Βασιλικὴ Κανελλοπούλου
ΟΡΟΠΕΔΙΟ, ΤΕΥΧΟΣ 17ο, ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2016

Λέγεται ὅτι στὸ Οὔλθαρ, ποὺ βρίσκεται πέρα ἀπὸ τὸν ποταμὸ Σκάι, κανεὶς δὲν δικαιοῦται νὰ σκοτώσει γάτα. Κι αὐτὸ μπορῶ ἀλήθεια νὰ τὸ πιστέψω βλέποντάς την νὰ κάθεται γουργουρίζοντας πλάι στὴ φωτιά. Διότι ἡ γάτα εἶναι ἀπόκρυφη καὶ κοντὰ σὲ παράξενα πράματα, τὰ ὁποῖα οἱ ἄνθρωποι δὲν μποροῦν νὰ ἀντιληφθοῦν. Εἶναι ἡ ψυχὴ τῆς Ἀρχαίας Αἰγύπτου καὶ κουβαλᾶ παραμύθια ἀπὸ τὶς ξεχασμένες πόλεις τῆς Μερόε καὶ Ὀφίρ. Συγγενεύει μὲ τοὺς ἀφεντάδες τῆς ζούγκλας καὶ εἶναι κληρονόμος τῶν μυστικῶν τῆς παλαιᾶς καὶ καταχθόνιας Ἀφρικῆς. Ἡ Σφίγγα εἶναι ἐξαδέλφη της καὶ μιλᾶ τὴ γλώσσα της. Κι ὅμως, εἶναι ἀρχαιότερη ἀπὸ τὴ Σφίγγα καὶ θυμᾶται ὅσα αὐτὴ ἔχει ξεχάσει.
Στὸ Οὔλθαρ, πρὶν ἀκόμα οἱ κυβερνῶντες ἀπαγορεύσουν τὴ θανάτωση τῶν γατῶν, κατοικοῦσαν ἐκεῖ ἕνας γέρος χωρικὸς μὲ τὴ γυναίκα του, στοὺς ὁποίους ἄρεσε νὰ παγιδεύουν καὶ νὰ σκοτώνουν τὶς γάτες τῶν γειτόνων τους. Γιὰ ποιό λόγο τὸ ἔκαναν αὐτό, δὲν μπορῶ νὰ τὸ ξέρω. Ἐκτὸς ἀπ’ τὸ ὅτι πολλοὶ μισοῦσαν τὸ νιαούρισμα τῆς γάτας μέσα στὴ νύχτα κι ἐνοχλοῦνταν ἀπὸ τὸ μπερμπάντικο τρέξιμό της γύρω ἀπὸ τὶς αὐλὲς καὶ τοὺς κήπους μέσα στὸ σύθαμπο. Ὁποιοσδήποτε ὅμως κι ἂν ἦταν ὁ λόγος, ὁ γέρος ἄντρας καὶ ἡ γυναίκα του ἔνιωθαν μεγάλη ἱκανοποίηση νὰ παγιδεύουν καὶ νὰ σκοτώνουν ὅλες τὶς γάτες ποὺ τύχαινε νὰ βρίσκονται κοντὰ στὸ χαμόσπιτό τους. Καὶ ἀπὸ κάποιους ἤχους ποὺ ἀκούγονταν σὰν ἔπεφτε τὸ σκοτάδι, ἀρκετοὶ χωρικοὶ φαντάζονταν ὅτι οἱ τρόποι θανάτωσης ἦταν τρομερὰ καὶ ἀσυνήθιστα φρικιαστικοί. Παρ’ ὅλα αὐτὰ οἱ χωρικοὶ δὲν συζητοῦσαν τέτοια πράγματα μὲ τὸν γέρο καὶ τὴ γυναίκα του ἐξ αἰτίας τῆς συνήθους ἔκφρασης τῶν ρυτιδιασμένων μορφῶν τους κι ἐπειδὴ τὸ χαμόσπιτό τους ἦταν τόσο μικρὸ καὶ κρυμμένο στὰ σκοτεινά, κάτω ἀπὸ τὶς δρύες ποὺ ἁπλώνονταν, στὸ πίσω μέρος μιᾶς ἔρημης αὐλῆς. Στὴν πραγματικότητα, ὅσο κι ἂν οἱ ἰδιοκτῆτες τῶν γατῶν μισοῦσαν τοὺς ἀλλόκοτους αὐτοὺς γέρους, ὁ φόβος τους ἦταν μεγαλύτερος καὶ δὲν τοὺς ἐπιτιμοῦσαν ὡς κτηνώδεις δολοφόνους παρὰ μονάχα φρόντιζαν ἔτσι ὥστε κανένα  ἀπὸ τὰ ἀξιαγάπητά τους κατοικίδια ἀκόμη καὶ οἱ ἁπλοὶ ποντικοθήρες νὰ μὴν περιπλανῶνται σιμὰ σ’ αὐτὸ τὸ ἀπομακρυσμένο χαμόσπιτο, κάτω ἀπὸ τὰ σκιερὰ δέντρα. Ὅταν, ἀπὸ κάποια ἀναπόφευκτη ἀβλεψία, ἐξαφανιζόταν κάποια γάτα κι ἀκούγονταν τὰ οὐρλιαχτά της σὰν ἔπεφτε τὸ σκοτάδι, ὁ ἰδιοκτήτης της θρηνοῦσε ἀνήμπορος καὶ παρηγοροῦσε τὸν ἑαυτό του εὐχαριστώντας τὴν Μοίρα γιατί δὲν ἦταν κάποιο ἀπὸ τὰ παιδιά του ποὺ βασανίστηκε κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο. Γιατί οἱ κάτοικοι τοῦ Οὔλθαρ ἦταν ἁπλοϊκοὶ καὶ δὲν γνώριζαν ἀπὸ ποῦ πρωτοῆρθαν οἱ γάτες.

Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 16, 2016

Δημήτρης Κανελλόπουλος: Ὁ Κόκκινος Ἀρωματοποιός, ΟΡΟΠΕΔΙΟ, ΤΕΥΧΟΣ 17ο, ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ 2016


Δημήτρης Κανελλόπουλος


Ὁ Κόκκινος Ἀρωματοποιός
ΟΡΟΠΕΔΙΟ, ΤΕΥΧΟΣ 17ο, ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ 2016

Ἔπινα τὸ ἐσπρεσάκι μου στὸ Iulius Mall, διαβάζοντας τὶς ἐφημερίδες. Ἦταν Ὀκτώβρης ἀλλὰ τὸ κλίμα εἶχε ἀλλάξει. Δὲν ἦταν βαρὺς χειμώνας ὅπως παλιά. Εἶχε μιὰ λαμπερὴ λιακάδα. Ἡ ψύχρα ὅμως ἦταν ἀπαγορευτικὴ γιὰ νὰ καθίσω στὴ βεράντα. Καθόμουν μέσα στὸ καφὲ Πίκολο, πλάι στὴν τζαμαρία καὶ ἀπολάμβανα τὴν ὄμορφη λίμνη μὲ τὰ κτίρια ποὺ εἶχαν φυτρώσει γύρω της. Μιὰ νοσταλγία μὲ εἶχε κατακυριεύσει. Θυμόμουν στὶς ὄχθες τῆς ἀπεριποίητης λίμνης τὸ μοναδικὸ κτίριο, ἕνα παλιὸ ἐργοστάσιο πάγου. Καὶ τὰ ταπεινὰ σπιτάκια ποὺ ὑπῆρχαν στὴ δεξιὰ πλευρά της. Ἐκεῖ, ἀγοράζαμε ντομάτες κι ἄλλα ζαρζαβατικά, ποὺ καλλιεργοῦσαν οἱ κάτοικοι, ὅταν αὐτὰ ἐξαφανίστηκαν ἀπὸ τὴν ἀγορὰ τῆς πόλης. Μέσα σὲ τριάντα χρόνια, ὅλα εἶχαν ἀλλάξει. Γύρω ἀπὸ τὴ λίμνη εἶχαν χτιστεῖ ὡραῖα, παραδοσιακὰ μεσοαστικὰ σπίτια. Καλαίσθητα σπίτια στὸ παραδοσιακὸ στὶλ τῆς Τρανσυλβανίας. Στὸ βάθος ὑπῆρχαν κάποιες κομψὲς πολυκατοικίες.